Joop BlitzJoop Blitz woont aan de Zocherstraat en is daar ook geboren en getogen. Als kind heeft hij de tweede wereldoorlog meegemaakt. Tijdens het Zocherstraatdiner op 5 mei 2015 heeft een van de buren zijn verhaal over de bezettingstijd en de bevrijding in 1945 voorgelezen. Hier volgt nog een keer zijn indrukwekkend verhaal over die tijd.

Ik merkte er niets van. Ik ben in 1938 geboren dus heb geen referentie. Voor mij was tot 1943 alles gewoon, ik wist niet beter. Maar midden 1943 in de winter gebeurde er wel wat. Het park werd bezet door Duitse weermacht en totaal afgesloten. Ik werd voor het eerst bewust van soldaten met geweren die af en toe een duif schoten voor de kost. Dat vertelde mijn moeder en ook dat zei mij nog niets. Wat wel erg opviel, was het afweer geschut voor ons huis in de wei, met s’nachts zoeklichten naar boven gericht en dan boem boem boem. Er werd geschoten naar Engelse vliegtuigen. Wij hadden verduisterings papier voor de ramen, maar keken toch. Er was trouwens vaak geen licht in huis want het enige licht kwam van de zgn. drijvertjes. Een soort lontje in een kartonnen rondje in een bak met een soort olie. Je had dan een miniscuul vlammetje en het gaf nauwelijks enig licht. Mijn oudere broer, toen 7 jaar, klom vaak s’avonds over het hek en sprokkelde houtjes, gooide deze weer over het hek en ik bracht het dan naar huis. Wij hadden een noodkacheltje dat op het kolenfornuis in de keuken stond. Een van blik vervaardigde ronde pijp 40 cm. hoog en diameter zo’n 25 cm. en een stookluikje. Daarop werd suikerbietenpulp tot iets eetbaars gemaakt of bloembolletje gekookt.

hongerwinterEen paar maal per week kon je tussen de middag naar de gaarkeuken in de Pieter Langedijkstraat. Met bonnetjes kreeg je dan een paar lepels prak en dan weer naar huis rennen, waar mijn moeder en 2 zusters, mijn inwonende tantes, zaten te wachten. Mijn vader was al in 1942 opgepakt wegens oranje-propaganda en heeft gevangen gezeten op de Amstelveenseweg en op de Weteringschans. Een joodse man, gemengd gehuwd, maar wegens het strafbare feit toch naar Auschwitz gestuurd en daar als zovelen vermoord. Mijn moeder stond er alleen voor, maar had een zwakke gezondheid: in haar jeugd tbc gehad en slecht werkende longen. Mijn broer en ik deden dus al veel om er doorheen te komen. De tantes werkten bij de Snip en Snap revue. dat ging gewoon door, ondanks alles. Op een keer renden we weer van de gaarkeuken naar huis en mijn broer viel op straat. Alles uit het pannetje op de grond. Maar heel snel met de hand veegde hij het praksel weer in de pan. Thuisgekomen en gedeeld, riep mijn tante dat zij een botje van vlees had in haar mond. Bij het er uithalen bleek het een takje te zijn van de straat. Het verhaal vertelt van de val en verder gewoon door eten.

Tja, de hongerwinter was wel zwaar en altijd koud. Drie maal per week om 7 uur in de rij gaan staan bij de bakker, waar dan al een rij van zo’n 50 meter stond. Daarna mijn moeder voor het broodrantsoentje en dan mijn broer naar school, tenminste als er school was, want als er geen kolen waren gingen de lessen niet door. Ik ging in 1944 naar de lagere school en ook echt in de hongerwinter van 1944. Weinig onderwijs genoten toen, alhoewel je weer andere zaken vroeg, te vroeg, leerde. Wij zijn de hongerwinter doorgekomen met de hulp van buren. De familie Caspers en Keereweer op 81, 2 en 3 hoog. Daar mochten wij om de dag mee eten. De heer Caspers was hoofdpikeur van de Hollandsche manege, waar veel Duitse officieren paardrijles kregen en zodanig werd er ook eten geritseld. Aan deze lieve mensen hebben wij dan ook veel te danken.

Mei 1945 de bevrijding, overal feest en de Canadese soldaten waren uiterst vriendelijk. Ik ben meegenomen op een Harley Davidson, achter op bij een soldaat. Maar hield het niet zo lang vol. Zat met mijn been tegen de uitlaatpijp aan en liep een flinke brandwond op. Ik werd wel weer netjes teruggebracht en kreeg taftpapier mee om het te behandelen. 5 mei bevrijding en feesten, maar op 7 mei reed er een Duitse militaire wagen met officieren op de Amstelveenseweg. Deze werd aangehouden door de binnenlandse strijdkrachten met de blauwe overals en machine geweren. De Duitsers begonnen ineens te schieten en er werd een zwaar vuurgevecht geleverd. Wij waren er vlak bij en de kogels hoorde je tegen de betonnen muur bij het park ketsen. Er zijn 5 verzetsstrijders bij omgekomen. In de wei voor de Zocherstraat heeft ook een paard gestaan welke getroffen was en is doodgegaan. De volgende morgen was het al gefileerd en werd het karkas weggehaald.

Daarna, iets verder in mei kwamen de Engelse bommenwerpers over. Nu met blikken kakies, een soort scheepsbeschuit maar best lekker om te knabbelen. Bijna overal werd er gedropt. Eten en nog eens eten. Ook het bekende Zweedse wittebrood kwam er in voldoende mate. Mijn moeder zei: “het lijkt wel cake”  en mijn broer en ik wisten echt niet wat dat dan betekende. Bevrijding, tja, pas als je flink wat ouder bent en gaat beseffen wat er met onze vader gebeurd is en de zomaar op straat gefusilleerde mensen, of mensen die in elkaar zakten van de honger. Als je ziet hoe volwassen kerels met honden, ouderen en moeders welke hun kleine kinderen moeten uitkleden in de sneeuw dan dringt het echt door hoe dat is om dat te moeten ondergaan. Bevrijding na een infauste periode. Ik hoop dat de huidige samenleving, dit nooit, nee nooit meer hoeft te beseffen. Aldus: Joop Blitz 

 

Op 25 febr. 2016 bereikte ons dit bericht:JoopBlitz2 (2) JoopBlitz1

 

 


Reacties

Het verhaal van Joop Blitz — 6 reacties

  1. Ben erg geschrokken van het overlijden van Joop. Ken hem al bijna 10 jaar. Als ik met mijn honden in het Vondelpark stond zag ik hem elke dag voorbij joggen. Moedigde hem ook altijd aan. Ook kreeg ik vaak een knuffel van hem, afgelopen vrijdag nog. Zal hem heel erg missen!

  2. Lieve Joop wat jammer dat wij jou niet meer tegen gaan komen in het Vondelpark, ik ben blij dat ik je gekend heb. De nabestaanden wens ik heel veel sterkte met dit toch onverwachte verlies. Joop rust zacht XX

  3. Ach, zo triest om dit zo te moeten horen. Ik kende Joop zo’n 20 jaar, altijd lief voor mensen en honden. Zo positief bezig met het trainen van zijn lichaam. We gaan hem missen, rust zacht Joop. En de kinderen, kleinkinderen en vrienden/vriendinnen sterkte bij het verwerken van het verdriet om deze warme man

  4. JOOP! Ik heb jou 57 jaar gekend, ben net als jij hier geboren en getogen. In de Zocherstraat. Dus. Met jouw beeldschone dochter, Mirjam, heb ik, in mijn jonge jaren, regelmatig verkering gehad, ze ging of met mij, of met Eduard Klap, wij streden altijd om haar hand… Dit was jaren 60, 70. Een jaar of tien waren wij toen. En zoon Simon, die was er natuurlijk ook. Wij speelden toen allemaal nog vaak op straat – bordje tik, verstoppertje, balletje trap, enzovoorts. En voetballen natuurlijk! Straatvoetbal, dat kon toen nog, en in het park, “bomen”, of een partijtje, en, jawel, heel vaak was daar ook dan JOOP van de partij! Hij was altijd “the man to beat”, met al z’n mooie voetbaltrucjes. O.K. beste Joop, het ga je goed, en in de hemel gaan we gewoon weer verder, hoor, het stond geloof ik 3-1 voor jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *